39, 5


Maria Orwid
Model postępowania we wczesnej schizofrenii   849
The model of action in early schizophrenia          849
Summary
I will present the model of thinking of the Cracow society in dealing with first episodes of schizophrenia in adolescents. During adolescence schizophrenia brings about diagnostic difficulties, because it is a period of stormy psychosocial and biological changes in the patient. Also, the responsibility of the therapists seems to be different - perhaps even more so than in their work with an adult. Importance of the environment of the psychiatric ward and group psychotherapy as well as the peer group for the patients, the role of family therapy, especially trans-generational transmission, place of individual psychotherapy and biological therapy in this system, all will be discussed. I will describe the importance of both, pedagogical therapy and the school in the course of the therapeutic process of the adolescent patients. In a closer manner, I will also describe the emotional problems of therapists dealing with adolescents having psychosis.


Beata Galińska, Agata Szulc, Andrzej Czernikiewicz
Czas nieleczonej psychozy a objawy kliniczne i funkcje poznawcze w grupie pacjentów z pierwszym epizodem schizofrenii   859
Duration of untreated psychosis in first-episode schizophrenia: clinical and cognitive correlates  859
Streszczenie
Cel pracy: Czas nieleczonej psychozy jest czynnikiem związanym z naturalnym przebiegiem schizofrenii. Długi czas jest związany z gorszym funkcjonowaniem przedchorobowym i gorszym rokowaniem. Ostatnie badania oceniają wpływ czasu nieleczonej psychozy na funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Celem naszego badania było określenie związku między czasem nieleczonej psychozy a rodzajem i nasileniem objawów klinicznych, a także funkcjonowaniem poznawczym pacjentów z pierwszym epizodem schizofrenii. Metoda: Zbadano 30 pacjentów z pierwszym epizodem schizofrenii przy pomocy testu WCST, podtestów Słownik, Arytmetyka i Klocki z WAIS-R (PL) oraz wykonano badanie uwagi i próbę fluencji werbalnej. Wyniki: Średni czas nieleczonej psychozy w badanej grupie wynosił 31,3 tygodnia. Na podstawie mediany (10 tyg.) podzielono pacjentów na grupy z krótkim i długim czasem nieleczonej psychozy. Wyniki skal klinicznych i testów neuropsychologicznych nie różniły się istotnie w obu grupach. Nie stwierdzono korelacji czasu nieleczonej psychozy z wynikami skal klinicznych i testów neuropsychologicznych. Wnioski: Czas nieleczonej psychozy nie jest związany ze stanem klinicznym i funkcjami poznawczymi w grupie pacjentów z pierwszym epizodem psychozy.
Summary
Objective: Duration of untreated psychosis (DUP) is associated with poor premorbid functioning and poor outcome in patients with schizophrenia. The authors determined whether duration of untreated psychosis was associated with severity of clinical symptoms and neurocognitive functioning in patients with first-episode schizophrenia. Method: A total of 30 first-episode patients were evaluated by means of WCST, Vocabulary, Arithmetic, Block Design, attention and verbal fluency tests. Results: The mean duration of untreated psychosis was 31.3 weeks. The group was divided on the basis of median duration of untreated psychosis (10 weeks) to short and long DUP group. There were no significant differences between the groups in results of clinical symptoms and  neurocognitive functioning. There were no correlations between severity of clinical symptoms and neurocognitive functioning with duration of untreated psychosis. Conclusions: Duration of untreated psychosis is not associated with severity of clinical symptoms and neurocognitive functioning in the group of patients with first-episode schizophrenia.


Piotr Tomczak
Religijność pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii. Wstępne ustalenia korelacyjne i porównawcze z osobami bez zaburzeń    869
Religiousness of patients with diagnosis of schizophrenia. Introductory studies   869
Streszczenie
Cele: (1) zbadanie korelacji między różnymi aspektami religijności a wiekiem, długością leczenia, liczbą hospitalizacji, lękiem-stanem, lękiem-cechą, umiejscowieniem kontroli, samooceną stanu samopoczucia, poczucia choroby i jakości życia w grupie pacjentów z diagnozą schizofrenii i w grupie osób zdrowych psychicznie, (2) porównanie różnych aspektów religijności między grupą pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii a grupą osób zdrowych psychicznie. Metody: Skala Indywidualnej Religijności, Skala Religijności Chrześcijańskiej, skala Twoja Religijność, Skala Fundamentalizmu Instytutu Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, skala umiejscowienia kontroli Rottera, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku, Wzrokowa Analogia Samopoczucia, Wzrokowa Analogia Choroby, WHOQOL-BREF. Badaniami objęto 61 osób obu płci: 30 pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii zgodnie z ICD-10 i DCR-10 w grupie badawczej i 31 osób zdrowych psychicznie w grupie porównawczej. Obie grupy były zbliżone pod względem wieku, płci, poziomu wykształcenia, stanu cywilnego i zawodowego oraz warunków życia. Wyniki: (1) wewnętrzna i zewnętrzna orientacja religijna korelują z wiekiem w obu grupach oraz z długością leczenia w grupie badawczej. Wewnętrzna orientacja religijna koreluje z ilością hospitalizacji. Umiejscowienie kontroli koreluje z ortodoksją religijną w grupie badawczej, natomiast z etycznymi aspektami religii w grupie porównawczej. Stan lęku koreluje ujemnie z religijnością ortodoksyjną w grupie badawczej; (2) osoby z rozpoznaniem schizofrenii wykazują wyższy poziom religijności zewnętrznej i fundamentalizmu. Wnioski: Religijność wewnętrzna i zewnętrzna wykazują ogólną tendencję do wzrostu wraz z wiekiem. Religijność ortodoksyjna pełni funkcję porządkującą percepcję rzeczywistości w przypadku osób z rozpoznaniem schizofrenii.
Summary
Aims: (1) The correlations between various aspects of religiousness and age,span of treatment, rate of therapy, anxiety-state, anxiety-trait, locus of control, and self-rating of the state of self-feeling, and the state of feeling of illness, and quality of life in the group of patients with a diagnosis of schizophrenia and in the group of healthy persons, and (2) the comparison of various aspects of religiousness of patients with schizophrenia and healthy persons were studied. Methods: The Individual Religiousness Scale, Scale of Christian Religiousness, Intrinsic, Extrinsic and Quest Religious Orientation Scales, Scale of Fundamentalism, Rotter's questionnaire of locus of control, State-Trait Anxiety Inventory, visual analogy of self-feeling, visual analogy of feeling of illness, questionnaire of quality of life—WHOQOL-BREF—were used in the study. 61 adults of both sexes, 30 patients with a diagnosis of schizophrenia according to ICD-10 and DCR-10 in the diagnostic group and 31 healthy persons were studied. Groups were similar in the terms of age, sex, age of education, abede, social conditions, professional status, civil state and denomination. Results: It was noted, that: (1) intrinsic and extrinsic religiousness correlates with age in both groups and with span of treatment in the diagnostic group, but only intrinsic religiousness correlates with the rate of therapy; locus of control increases with a decrease of orthodox religiousness in the diagnostic group and with ethical aspects of religion in the group of healthy individuals; state of anxiety is correlated backwards with orthodox religiousness in the diagnostic group; (2) patients diagnosed as having schizophrenia have a significantly higher level of extrinsic religiousness and fundamentalism than healthy individuals; (3) there was many results pointed out in bibliography, that had no verification in these studies. Conclusions: The knowledge about the religiousness of schizophrenia patients can be important for the diagnostic and therapeutic process in this disorder, therefore further studies on these characteristics are necessary.


Jakub Filuś, Janusz Rybakowski
Czynniki neurotrofowe i ich rola w patogenezie chorób afektywnych   883
Neurotrophic factors and their role in the pathogenesis of affective disorders   883
Streszczenie
Czynniki neurotrofowe są grupą białek o podobnej strukturze, a ich funkcja biologiczna polega, między innymi, na działaniu protekcyjnym wobec określonych grup neuronów oraz na regulowaniu plastyczności neuronalnej. Grupę neurotrofin tworzą: czynnik wzrostu nerwów (NGF), czynnik neurotrofowy pochodzenia mózgowego (BDNF), neurotrofina 3 (NT-3), neurotrofina 4/5 (NT-4/5). Najważniejszym, z punktu widzenia chorób afektywnych, jest czynnik neurotrofowy pochodzenia mózgowego (BDNF). Przedkliniczne i kliniczne badania zmiany ekspresji tej neurotrofiny zachodzące pod wpływem przewlekłego stresu, a także wzrost jej aktywności w wyniku zastosowania leczenia przeciwdepresyjnego zdają się potwierdzać rolę BDNF w patogenezie zaburzeń nastroju. Badania na modelach zwierzęcych zwracają uwagę na przeciwdepresyjne działanie BDNF, porównywalne z długotrwałym podawaniem leków przeciwdepresyjnych. Wewnątrzkomórkowe mechanizmy, w które zaangażowana jest ta neurotrofina związane są z drogami transdukcji sygnałów w komórce ( między innymi z kaskadą kinazy białkowej aktywowanej przez mitogen oraz kaskadą związaną z cyklicznym adenozynomonofosforanem ). Badania poziomu BDNF w surowicy krwi sugerują, że istnieje korelacja pomiędzy ekspresją tej neurotrofiny w ośrodkowym układzie nerwowym, a surowicą krwi, co czyniłoby z obwodowo krążącego BDNF swoisty marker zmian tego czynnika w depresji. Badania genetyki molekularnej ogniskują się wokół polimorfizmów genu kodującego BDNF wykazując asocjację określonych alleli zarówno z chorobą afektywną dwubiegunową, jak i z zaburzeniami w zakresie funkcji  poznawczych. Swoistym podsumowaniem badań nad rolą czynników neurotrofowych w depresji mogą być hipotezy patogenezy zaburzeń depresyjnych oparte na nieprawidłowościach plastyczności neuronów (Duman i współpracownicy) i neurogenezy (Kempermann i Kronenberg). Jednak nadal szereg zagadnień związanych z rolą czynników neurotrofowych w chorobach afektywnych pozostaje niewyjaśnionych, wyznaczając ramy przyszłych badań naukowych w tej dziedzinie.
Summary
Neurotrophic factors make the group of proteins with similar structure (The regulation of neuronal plasticity and neuron's protection are some of their biological functions). The group of neurotrophic factors consists of: nerve growth factor (NGF), brain-derived neurotrophic factor (BDNF), neurotrophin 3 (NT-3) and neurotrophin 4/5 (NT-4/5). BDNF is the most important neurotrophin from the affective disorders point of view. Preclinical and clinical studies of altered BDNF expression during chronic stress and increased BDNF activity during antidepressant treatment, confirm the role of BDNF in the pathogenesis of depression. Studies on animal models point to the antidepressant effect of BDNF, similar to long-term antidepressant treatment. The intracellular mechanisms mediated by this neurotrophic factor are connected with signal transduction pathways in cell mainly mitogen-activated protein kinase cascade and cyclic adenosine 3',5'-monophosphate cascade). The BDNF serum levels studies suggest a correlation between the BDNF expression in central nervous system and its serum levels, what could make BDNF levels specific markers of depression. The molecular genetics studies focus on associations between BDNF gene polymorphisms and bipolar disorder or cognitive functioning disturbances. The novel pathogenetic theories of depression based on neuronal plasticity (Duman et al.) and neurogenesis disturbances (Kempermann and Kronenberg), can be a kind of recapitulation of research on the role of neurotrophins in depression. However many issues related to the role of neurotrophic factors in affective disorders are still unclear and determine areas of the future scientific interests in this field.


Marcin Siwek, Andrzej Wróbel, Dominika Dudek, Gabriel Nowak, Andrzej Zięba
Udział cynku w patogenezie i terapii zaburzeń afektywnych   899
The role of microelements In the pathogenesis of affective disorders - Pt. I Zinc   899
Streszczenie
Cynk odgrywa istotną rolę w modulacji przekaźnictwa glutamatergicznego zaangażowanego w etipopatogenezę zaburzeń afektywnych. Zarówno stany niedoborowe cynku wiążą się z występowaniem licznych objawów psychopatologicznych, często składających się na obraz depresji. Co więcej cynk wykazuje aktywność przeciwdepresyjną i przeciwlękową w zwierzęcych modelach eksperymentalnych. Ostatnie wyniki badań na zwierzętach wskazują, iż cynk może potencjalizować działanie leków przeciwdepresyjnych. Poniższy artykuł stanowi omówienie możliwego powiązania zaburzeń homeostazy cynku w patofizjologii depresji oraz roli tego pierwiastka w leczeniu i detekcji epizodu depresyjnego.
Summary
Zinc is an important modulator of glutaminergic transmission. Recent data indicate that pathology of amino-acidergic neurotransmission may contribute to mood disorders and may be involved in antidepressant-like actions in laboratory models. A growing body of evidence implicates a derangement of zinc homeostasis in mood disorders.The zinc deficiency is related to a variety of psychological symptoms especially depression. There are many reports indicating significant changes in blood levels of zinc during a depressive episode. Moreover zinc exhibits antidepressant-like and anxiolytic-like effects in animal models of depression, in rodents. Recent data revealed that zinc enhances the antidepressant effect in laboratory animals. This article reviews the alterations in central and peripheral zinc homeostasis in relation to pathophysiology and treatment of depression.


Marcin Siwek, Andrzej Wróbel, Dominika Dudek, Gabriel Nowak, Andrzej Zięba
Udział miedzi i magnezu w patogenezie i terapii zaburzeń afektywnych  911
The role of microelements In the pathogenesis of affective disorders - Pt. II Copper and magnesium  911
Streszczenie
Magnez oraz miedź odgrywają istotną rolę w modulacji aktywności receptora NMDA. Najnowsze dane sugerują, iż zaburzenia transmisji glutaminergicznej (szczególnie dokonującej się poprzez receptor NMDA) są zaangażowane w patogenezę zaburzeń nastroju. Niedobory magnezu, podobnie jak zaburzenia spichrzania miedzi, wiążą się z występowaniem licznych objawów psychopatologicznych, często składających się na obraz depresji. Liczne badania wskazują na znaczące, w porównaniu do populacji osób zdrowych zmiany poziomu miedzi i magnezu we krwi pacjentów cierpiących na depresję. Co więcej magnez wykazuje aktywność przeciwdepresyjną i przeciwlękową w zwierzęcych modelach tych zaburzeń. Poniższy artykuł stanowi omówienie możliwego powiązania zaburzeń homeostazy miedzi i magnezu w patofizjologii depresji oraz roli tych pierwiastków w leczeniu i detekcji epizodu depresyjnego.
Summary
Magnesium and copper are important modulators of NMDA-receptor activity. Recent data indicate that disturbances of glutamatergic transmission (especially via NMDA-receptor) are involved in pathogenesis of mood disorders. Magnesium deficiency, the same as disturbances in turn over of copper, are related to a variety of psychological symptoms especially depression. There are many reports indicating significant changes in blood levels of magnesium or copper during a depressive episode. Moreover magnesium exhibits antidepressant-like and anxiolytic-like effects in animal models of depression, in rodents. This article reviews the alterations in central and peripheral magnesium and copper homeostasis in relation to pathophysiology and treatment of depression.



Ewa Obuchowicz, Agnieszka Marcinowska, Zbigniew S. Herman
Leki przeciwdepresyjne a cytokiny - badania kliniczne i doświadczalne  921
Antidepressants and cytokines - clinical and experimental studies  921
Streszczenie
Wyniki badań klinicznych i doświadczalnych dowodzą, że stanom stresu i epresji towarzyszy aktywacja układu odpornościowego, której istotnym elementem jest zwiększona synteza cytokin prozapalnych. Podanie niektórych cytokin pacjentom i zwierzętom laboratoryjnym wywołuje objawy charakterystyczne dla depresji. Cytokiny modulują neuroprzekaźnictwo mózgowe i aktywność osi podwzgórze-przysadka mózgowa-kora nadnerczy, których funkcjonowanie w depresji jest zaburzone. W artykule przedstawiono wyniki badań nad wpływem leków przeciwdepresyjnych na cytokiny (wyniki badań klinicznych przeprowadzonych in vivo, ex vivo i in vitro oraz badań doświadczalnych). Zwłaszcza wyniki badań klinicznych przeprowadzonych in vitro oraz badań doświadczalnych wskazują, że leki przeciwdepresyjne obniżają stężenie cytokin prozapalnych i powodują przesunięcie równowagi między cytokinami pro- i przeciwzapalnymi na korzyść tych ostatnich. Wyniki niektórych prac sugerują, że zaburzenia układu immunologicznego, w tym zmiany w stężeniu cytokin nie są cechą wspólną chorych na depresję, a co za tym idzie działanie immunomodulacyjne omawianych leków może mieć większe znaczenie dla ich efektu terapeutycznego w pewnych grupach chorych.
Summary
Clinical and experimental studies indicate that stress and depression are associated with the up-regulation of the immune system, including increased production of pro-inflammatory cytokines. When administered to patients or laboratory animals, some of these cytokines induce typical symptoms of depression. It is known that cytokines modulate brain neurotransmission and the activity of the hypothalamic-pituitary-adrenal axis, both of which are disturbed in depression. This review summarizes in vivo, ex vivo and in vitro  clinical and experimental studies of the effect of antidepressants on cytokine production. In vitro culture and animal studies in particular suggest that antidepressants of several classes decrease the production of pro-inflammatory cytokines and shift the pro/anti-inflammatory cytokine balance towards the latter. Some studies suggest that immunological disturbances, including changes in cytokine levels, are not shared by all depressive patients, which means that only in certain groups of patients may the immunomodulatory action of antidepressants play a significant role in producing the therapeutic effect.



Jan Jaracz, Janusz Rybakowski
Depresja a ból: nowe dane kliniczne, neurobiologiczne i psychofarmakologiczne   937
Depression and pain: novel clinical, neurobiological and psychopharmacological data   937
Streszczenie
Badania epidemiologiczne potwierdzają częste występowanie doznań bólowych u chorych na depresję oraz znaczne rozpowszechnienie depresji w chorobach przebiegających z bólem. Spostrzeżenia te wydają się wskazywać na istnienie ścisłych zależności między regulacją nastroju, a percepcją bólu. W patogenezie zarówno depresji, jak i objawów bólowych istotne znaczenie przypisuje się zaburzeniom przekaźnictwa w neuronach serotoninergicznych i noradrenergicznych, a także substancjom neuropeptydowym, takim jak opioidy i substancja P. W regulacji nastroju oraz percepcji i nadawaniu bodźcom bólowym wymiaru emocjonalnego kluczową rolę odgrywają niektóre struktury mózgowe, takie jak jądro migdałowate, kora przedniej części zakrętu obręczy oraz kora przedczołowa. W wyniku działania leków przeciwdepresyjnych dochodzi do normalizacji czynności wymienionych układów przekaźnikowych oraz struktur mózgowych. Stwierdzono, że leki przeciwdepresyjne o podwójnym mechanizmie działania (tj. działające na układ serotoninergiczny i noradrenergiczny) takie, jak leki trójpierścieniowe i leki nowej generacji (wenlafaksyna, milnacypran, duloksetyna, mirtazapina) wykazują silniejsze działanie przeciwdepresyjne oraz szersze spektrum terapeutyczne, obejmujące wpływ na wszystkie objawy depresji, w tym także objawy bólowe. Leki te znajdują również coraz szersze zastosowanie w leczeniu zespołów bólowych w chorobachsomatycznych (m.in. neuropatia cukrzycowa, fibromialgia). 
Summary
Epidemiological studies confirm frequent appearance of pain symptoms in depressive patients and marked prevalence of depression in pain conditions. These observations seem to point at close intertwining between mood regulation and pain perception. In the pathogenesis of both depression and pain symptoms, an important role has been attributed to disturbances of serotonergic and noradrenergic neurotransmission as well as to neuropeptides such as opioids and substance P. In mood regulation as well as in perception and emotional dimension of pain stimuli, such brain structures as amygdala, anterior cingulate cortex and prefrontal cortex are of main significance. The action of antidepressant drugs results in a normalization of the activity of those neurotransmitter systems and brain structures. It was found that dual action antidepressants (i.e. influencing both serotonergic and noradrenergic system) such as tricyclic antidepressants and new generation drugs (venlafaxine, milnacipram, duloxetine, mirtazapine) exert stronger antidepressant effect and possess a broader therapeutic spectrum, including also an effect on pain symptoms. These drugs have been also increasingly used for the treatment of pain symptoms in somatic illnesses (e.g. diabetic neuropathy, fibromyalgia).
 

Andrzej Kiejna, Joanna Rymaszewska, Tomasz Hadryś, Aleksandra Suwalska, Dorota Łojko, Janusz K. Rybakowski
Występowanie cech dwubiegunowości u osób z zaburzeniem depresyjnym nawracającym - ogólnopolskie, wieloośrodkowe badanie uniDEP-BI   951
Bipolarity among unipolar affective disorder patients - uniDEP-BI national multi-site study   951
Streszczenie
Celem badania uniDEP-BI była ocena częstości występowania cech dwubiegunowości wśród pacjentów leczonych ambulatoryjnie z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających. Metoda: Badanie przeprowadzało 96 przeszkolonych psychiatrów w 16 ośrodkach na terenie całego kraju. Spośród kolejno zgłaszających się osób dorosłych w wieku produkcyjnym (n=880) z epizodem depresji wyłoniono 246 osób z rozpoznaniem zaburzenia depresyjnego nawracającego (75,2% kobiet). W badaniu zastosowano strukturyzowany kwestionariusz oparty o kryteria diagnostyczne dużej depresji i (hipo)manii wg DSM-IV oraz zmodyfikowane kryteria spektrum zaburzeń dwubiegunowych wg Ghaemi i wsp. Wyniki: Spośród badanych z pierwotnie rozpoznanym zaburzeniem depresyjnym nawracającym diagnozę potwierdzono u 32,9% osób. U 19,5% rozpoznano zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, u 35% - typu II, a u 12,6% spektrum zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Osoby z zaburzeniami o charakterze dwubiegunowym cechowały się znamiennie częstszym występowaniem kilkudniowych epizodów (hipo)manii, wczesnym początkiem zaburzenia, hiper-, cyklotymicznymi bądź impulsywnymi (typu borderline) cechami osobowości przedchorobowej, okresowo wzmożonym łaknieniem i nadmierną sennością, rozpraszalnością uwagi i napadami paniki a także występowaniem zaburzenia afektywnego dwubiegunowego u krewnego I stopnia. Badani z potwierdzonym zaburzeniem depresyjnym byli znamiennie częściej aktywni zawodowo (37,2% vs. 22,7%). Czas trwania zaburzenia był istotnie krótszy a liczba przebytych epizodów depresyjnych istotnie mniejsza w grupie z potwierdzonym zaburzeniem depresyjnym nawracającym. Wnioski: Wyniki badania uniDEP-BI świadczą o częstym występowaniu cech dwubiegunowości u osób leczonych z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających. Wskazują na potrzebę poprawnej, pogłębionej diagnostyki zaburzeń afektywnych oraz weryfikację zasad i czasu stosowania leków przeciwdepresyjnych i normotymicznych w ich leczeniu.
Summary
The main objective of the study was to evaluate the occurrence of bipolarity among outpatients with recurrent major depressive disorder. Method: The uniDEP-BI study was conducted throughout the Poland by 96 psychiatrists from
16 sites trained in instruments. The sample was selected from the population of outpatients with at least one depressive episode (n=880) consecutively coming to the psychiatrists. Final study group included 246 working aged adults (75,2% of females) treated with recurrent unipolar disorder. The study questionnaire consisted of DSM-IV criteria of major depressive episode, (hipo)manic episode, criteria for bipolar spectrum disorder by Ghaemi et al.  Results: Unipolar mood disorder was confirmed in 32,9% cases, bipolar I disorder was found in 19,5%, bipolar II in 35% and bipolar spectrum disorder in 12,6% of assessed patients. Patients with bipolar compared with unipolar mood disorder had significantly more frequently a family history of bipolar disorder, short (hipo)manic episodes after antidepressive treatment, premorbid cyclo-, hyperthymic or impulsive (borderline type) personality, recurrent depressive episodes, atypical depressive symptoms, early onset of depression (< 25 yrs), distracted attention, panic attacks. Subjects with confirmed recurrent depressive disorder were significantly more often working (37,2% vs. 22,7%). Duration of illness was significantly shorter and the number of previous depressive episodes was significantly lower in this group.  Conclusions: The findings showed that the bipolarity features are more common among patients with unipolar mood disorders.  Its also point at a need of proper and deepen diagnostics of affective disorders and verification of rules and period of antidepressive and normothymic treatment.


Tomasz Sobów, Elżbieta Kisiela, Olga Łuczak, Iwona Kłoszewska
Trudności w rozpoznawaniu depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej i nawracającego zaburzenia depresyjnego u osób w wieku podeszłym   963
Depression in the course of bipolar disorder and recurrent depressive disorder in the elderly: diagnostic difficulties    963
Streszczenie
Nierozpoznawalnie choroby afektywnej dwubiegunowej u chorych z epizodem depresyjnym jest częstym problemem klinicznym skutkującym w nieprawidłowo prowadzonym i nieskutecznym leczeniu. Cel: Ocena częstości stawiania błędnych diagnoz u chorych po 60 roku życia hospitalizowanych z powodu epizodu depresji oraz opis cech klinicznych ułatwiających różnicowanie między chorobą afektywną dwubiegunową (CHAD) a zaburzeniem depresyjnym nawracającym w tej grupie chorych. Metoda: Retrospektywna analiza dokumentacji medycznej dotyczącej kolejnych 175 hospitalizacji w oddziale klinicznym w latach 2000-2003. Wyniki: Ponad połowa chorych z CHAD i tylko około 10% chorych z zaburzeniem depresyjnym nawracającym miało przed hospitalizacją postawioną błędną diagnozę. W przypadku chorych z CHAD najczęściej stawiano błędne rozpoznanie epizodu depresyjnego w przebiegu zaburzenia depresyjnego nawracającego, a u chorych z zaburzeniem depresyjnym nawracającym - organicznego zaburzenia nastroju. U chorych z CHAD częściej rozpoznawano epizod ciężki, podczas gdy u chorych z nawracającym zaburzeniem depresyjnym typowe były epizody o bardziej przewlekłym przebiegu. U chorych z CHAD stwierdziliśmy ponadto występowanie większej liczby uprzednich epizodów i dłuższe trwanie choroby. Objawy somatyczne depresji częściej występowały u chorych z depresją nawracającą, a objawy psychotyczne u chorych z CHAD. Wnioski: CHAD jest bardzo często nierozpoznawana u chorych w wieku podeszłym. Cechami klinicznymi wskazującymi na CHAD u pacjenta po 60 roku życia mogą być wieloletni wywiad, liczne uprzednie epizody, ciężkość obecnego epizodu oraz obecność objawów psychotycznych. Na rozpoznanie zaburzenia depresyjnego nawracającego wskazywać mogą natomiast  przewlekły przebieg aktualnego epizodu oraz obecność somatycznych objawów depresji.
Summary
Misdiagnosis of bipolar disorder in depressive subjects is a common clinical problem estimated to be evident in up to 40% of patients. Elderly patients might be especially vulnerable to that sort of diagnostic error. Aim: To estimate the rate of misdiagnosis in the elderly (60yrs+) hospitalized due to depression and to establish clinical correlates that might improve diagnosis. Method: A retrospective analysis of medical records of all the patients hospitalized in the University based Psychogeriatric Ward and suffering form depressive episode due to bipolar disorder or recurrent depressive disorder. Results: The rate of misdiagnosis was 54% in bipolar and 9% in recurrent depressive disorder. Bipolar patients were mainly misdiagnosed as having recurrent depression. Severe episode was more common in bipolar subjects (particularly in women) while recurrent depressive subjects tend to suffer from less severe but more protracted episodes. Somatic symptoms of depression were more prevalent among recurrent depressive subjects while psychotic features, particularly delusions, and, to the lesser extent, hallucinations, were more common in patients suffering from bipolar depression. Conclusions: Bipolar depression is very often misdiagnosed in the hospitalized elderly. There are several features that might help the clinician to distinguish it form the recurrent depression. Long history of the illness, high number of previous episodes, severe episodes and the presence of psychotic symptoms are typical for bipolar elderly while protracted current episode and the presence of somatic symptoms of depression might indicate the diagnosis of recurrent depression.


Leszek Bidzan
Czynniki naczyniowe w zaburzeniach otępiennych   977
Vascular factors In dementia   977
Streszczenie
Czynniki naczyniowe mogą samodzielnie być przyczyną otępienia, jak również, co występuje znacznie częściej, wpływają na obraz psychopatologiczny, w tym nasilenie zaburzeń funkcji poznawczych w innych postaciach otępień. W większości zaburzeń otępiennych spowodowanych procesami zwyrodnieniowymi również występują czynniki naczyniowe, które niejednokrotnie postrzegane są jako zwiększające ryzyko pojawienia się zaburzeń lub nasilające proces chorobowy. Podnosi się również pogląd, według którego to zmiany naczyniowe zapoczątkowują proces neurozwyrodnieniowy mózgu. Postuluje się obecność typowych dla podłoża naczyniowego zaburzeń funkcji poznawczych.  Obecność czynników naczyniowych wpływa na szereg objawów psychopatologicznych, niekiedy znacznie modyfikując obraz poszczególnych postaci otępień. Z drugiej strony pod pojęciem postulowanego terminu naczyniowych zaburzeń funkcji poznawczych kryje się wiele procesów, o odmiennej patogenezie i różnym znaczeniu klinicznym.
Summary
Cerebrovascular factors are  acommon cause of dementia or contribute to cognitive decline in other  dementias. Studies showing that cerebrovascular factors are the risk factors for neurodegenerative dementias, especially Alzheimer's disease. Practically all neurodegenerative dementias have a vascular component that reduces cerebral perfusion and has great impact on the clinical picture. Recent data support the view that the neurodegenerative process  is caused  by cerebrovascular mechanisms. The results showed that patients with vascular cognitive impairment have a typical clinical picture. Various important non-cognitive features are caused by cerebrovascular factors and are associated with a more rapid course of illness. On the other hand the term vascular diseases or cerebrovascular factors include a variety of vascular pathologies.


Leszek Bidzan, Mariola Bidzan
Czynniki naczyniowe a progresja zaburzeń funkcji poznawczych w populacji osób w wieku podeszłym   987
Vascular factors and  progression of cognitive decline in elderly people  987
Streszczenie
Celem podjętych badań była ocena wpływu czynników naczyniowych na stopień progresji zaburzeń funkcji poznawczych. Do badań włączono 291 osób, bez objawów otępienia. Funkcje poznawcze w badanej populacji oceniono w oparciu o skalę ADAS-kog w momencie włączenia do badania i po okresie pięciu lat. Do analizy statystycznej włączono 215 osób. W trakcie obserwacji otępienie typu Alzheimera rozpoznano u 19 osób, natomiast otępiepienie naczyniopochodne i mieszane u 11 badanych. Badaną populację podzielono w oparciu o wynik uzyskany w ocenie zmodyfikowaną Skalą Niedokrwienną Hachinskiego na początku obserwacji. Za kryterium podziału przyjęto uzyskany wynik 0 lub 1 (n = 140) oraz powyżej 1 (n = 75).
Summary
The aim of the study was to assess the impact of vascular factors on the rate of progression of cognitive impairment. The study included 291 subjects without dementia. Cognitive function were assessed with the Alzheimer Disease Assessment Scale - cognitive subscale (ADAS - cog) which were conducted at baseline and at the end of the study. Statistical analysis included 215 persons. During the observation AD developped in 19 subjects and 11 vascular and mix dementia (according to DSM IIIR and DSM IV criteria) Subjects were categorized by the baseline Modified Hachinski Ischemic Score as having vascular factors 0-1 point (n = 140) or vascular factors > 1 point (n = 75). Statistical analyses were based on the patients' Modified Hachinski Ischemic Score dichotomization. The results show that vascular factors were risk factors for Alzheimer type dementia but the study does not prove the impact of  vascular factors on progression of cognitive impairment.


Leslaw Kulmatycki, Jan Łazowski
Program promocji więzi społecznych wśród Polaków w Australii w odniesieniu do problemów psychicznych   997
Programme of promotion of social attachment among Poles in Australia in relation to psychic problems  997
Streszczenie
W roku 1989 stwierdzono wśród polskiej społeczności w Sydney znacznie większy procent mężczyzn niż kobiet. W porównaniu do ludności australijskiej występował odsetek mieszkających samotnie (szczególnie mężczyzn), wysoki procent rodzin bezdzietnych czy niepełnych. Z danych przyjęć do psychiatrycznych instytucji w Nowej Południowej Walii wynikało, że Polacy (mężczyźni) ponad 2,5-krotnie częściej, niż rdzenni Australijczycy, przyjmowani byli do szpitali psychiatrycznych. Socjologowie zwracali uwagę na rzadszy kontakt z rodakami w obrębie tej samej grupy etnicznej, co powodowało poczucie izolacji. Z drugiej strony można było mówić o orgraniczonym wsparciu krewnych i członków rodzin. Z inicjatywy South Western Sydney Area Health Service powstał 2-letni program "Gazeta seniora". Strategicznym celem było zmniejszenie wyobcowania i osamotnienia starszych wiekiem Polaków poprzez szereg regularnych inicjatyw: dodatek do gazety, program radiowy, grupy spotkaniowe, linia telefoniczna. Na podstawie danych statystycznych opieki zdrowotnej i opieki społecznej oraz na podstawie danych uzyskanych od uczestników programu (korespondencja, ankieta, wywiady). Wzrósł o 15% wskaźnik korzystania z usług zdrowotno-społecznych przez grupę adresatów programu oraz wzrosła o 40% liczba grup spotkaniowych. Po dwóch latach realizacji podwoił się odsetek zadowolonych z życia wśród uczestników programu na co szczególny wpływ mieli "inni ludzie i społeczeństwo" (z 7,0 do 21,4 proc.). W części dyskusyjnej autorzy podkreślają znaczenie na całościowy i długoterminowy aspekt społecznego i środowiskowego wsparcia każdego programu promocji zdrowia opartego o zasoby lokalnej społeczności, a ukierunkowanego na wzmocnienie zdrowia psychicznego.
Summary
Among the Polish community in Sydney in 1989 there was a significantly higher percentage of men than women. Compared to the Australian population,there was also a high percentage of single people (especially men), a high rate of childlessness and a majority of incomplete families. The data on admission to psychiatric institutions in New South Wales indicate, that Polish-born persons (males) hospitalized with psychiatric disorders  were 2.5 times more than the population of Australian-born. Sociologists pointed that because of lesser contacts with other members of their ethnic groups, people find themselves isolated. There were also limited familly members or relatives who could provide support. From the South Western Sydney Area Health Service initiative a 2-year programme "Gazeta seniora". The strategic goal was to reduce number of isolated Polish-born older people through a number of regular initiatives: newspaper supplement, radio programmes, meeting groups, phone line.  According to the information obtained from health and social services and from the respondents survey, letters and interviews, there was an increased access to medical services (15 percent), number of ethic meeting groups (40 percent). The programme has encuraged community leaders to provide personal contact and support for isolated people. After two years there were twice as many programme participants "satisfied with life" mainly because of "other peoples and the community's" involment (from 7.0 to 21.4 percent). In the discussion part the authors stressed a holistic and long-term aspect of social and environmental support of any community based health promotion intervention related to psychic health improvement.

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 0,884)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

Psychiatria Polska
is an open access journal


We recommend:
Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP