44, 6

PSYCHIATRIA POLSKA 2010; VOL. 44, NR. 6

 


Tomasz Pawłowski, Andrzej Kiejna, Janusz K. Rybakowski, Dominika Dudek, Marcin Siwek, Dorota Łojko, Robert Roczeń
Cechy dwubiegunowości u pacjentów z depresją lekooporną – wstępne wyniki badania TRES-DEP  775–784
Bipolarity in treatment-resistance depression-preliminary results from the TRES-DEP study  775–784
Streszczenie
Cel badań: Badanie miało na celu  analizę cech dwubiegunowości wśród pacjentów z depresją lekooporną w porównaniu z pacjentami u których nastąpiła remisja zaburzenia.
Metoda: Populację badaną stanowili pacjenci w wieku 18–65 lat z diagnozą epizodu depresji lub depresji nawracającej. Spośród tej populacji każdy z psychiatrów uczestniczący w badaniu włączył 5 kolejnych pacjentów z depresją lekooporną oraz 5 kolejnych pacjentów w remisji. W sumie do badania włączono 1051 pacjentów: 570 w grupie z depresją lekooporną i 481 w grupie z remisją. W badaniu psychiatrycznym do oceny cech dwubiegunowości wykorzystano Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju Hirschfelda (MDQ) oraz Kwestionariusz Objawów Hipomanii wg Angsta (HCL-32). Ocena nasilenia objawów depresyjnych została wykonana w oparciu o 17-punktową skalę depresji Hamiltona.
Wyniki: Procentowy udział pacjentów u których MDQ wskazywał na cechy dwubiegunowości w grupie pacjentów z depresją lekooporną był znacząco wyższy w porównaniu z grupą kontrolną (13,7 % vs. 5,6 %, p<0,001). W grupie badanej odsetek pacjentów z cechami dwubiegunowości (wynik>14 punktów) zidentyfikowanymi przez HCL-32 był również znacząco wyższy w porównaniu z grupa kontrolną (43,9% vs. 30,0%, p < 0,001).Wieloczynnikowy model logitowy, badający związek poszczególnych zmiennych z wystąpieniem lekooporności wykazał, iż niezależnymi czynnikami ryzyka związanymi z lekoopornością są: cechy dwubiegunowości w HCL-32, wynik powyżej 6 punktów w MDQ, wystąpienie pierwszego epizodu depresji poniżej 20 roku życia, powyżej 3 epizodów depresji oraz niepełna remisja w ostatnim epizodzie.
Wnioski: Zidentyfikowane czynniki ryzyka lekooporności sugerują możliwy związek dwubiegunowości z lekoopornością u pacjentów z diagnozą zaburzeń depresyjnych nawracających oraz epizodu depresyjnego.
Summary
Aim. The study aimed to analyse the bipolarity features between patients with treatment-resistant depression and patients with remission of a depressive episode.
Methods. The population studied included patients aged 18-65 who had a diagnosis of first or recurrent major depressive disorder. Each psychiatrist included 5 consecutive patients, from all the patients he is treating, where the depressive episode was assessed as treatment-resistant (TR) and 5 consecutive patients with a depressive episode in remission (RE). One thousand and fifty-one patients entered the study: 570 in the treatment-resistant depression group and 481 in the remission group. All patients were assessed using the Mood Disorder Questionnaire (MDQ) and Hypomania Checklist (HCL-32). The assessment of current depressive symptoms was done by means of a 17-item Hamilton Depression Rating Scale.
Results. The percentage of patients screened positive by MDQ was significantly higher in TR than in RE (13.7 vs. 5.6% p<0.001). Also, the percentage of patients having positive response to 14 or more items of the HCL-32 was significantly higher in TR than in RE (43.9% vs. 30.0%, respectively, p<0.001). The multiple logistic regression model showed that independent risk factors for treatment resistance were: bipolar features in HCL-32 scale, scoring 6 or higher on MDQ, age at first onset =<20 years, more than three previous depressive episodes and partial remission after the previous depressive episode.
Conclusions. Identified independent risk factors for treatment resistance suggest possible association between bipolarity and worse response to antidepressant drugs in patients with mood disorders.


Anna Potoczek
Płeć i obecność doznanych urazów psychicznych a współwystępowanie zespołu lęku napadowego i depresji w astmie ciężkiej i trudnej oraz w astmie aspirynowej  785–799
Gender and presence of profound psychological traumas versus comorbidity of panic disorder and depression in difficult and aspirin-induced asthma  785–799
Streszczenie
Cel badania: Autorka zbadała psychiatrycznie dwie różne grupy pacjentów astmatycznych: 106 pacjentów z astmą ciężką i trudną, oraz 100 pacjentów z astmą aspirynową o różnej ciężkości. Celem badania była staranna analiza czasu, kontekstu i zawartości różnych urazów psychicznych przeżytych przez badanych podczas ich życia.
Metoda: 106 dorosłych pacjentów z rozpoznaną przez specjalistę pulmonologa astmą ciężką i trudną oraz 100 pacjentów z astmą aspirynową zostało poddanych badaniu psychiatrycznemu poszerzonemu przez wypełnienie kwestionariuszy M.I.N.I. 5.00, Inwentarza Depresji Becka (BDI) oraz Skali Paniki i Agorafobii (PAS) Badanie psychiatryczne było prowadzone przez specjalistę psychiatrę z uwzględnieniem kryteriów diagnostycznymi ICD-10 i DSM-IV. Wzięło w nim udział 78 (74%) kobiet i 28 (26%) mężczyzn z astmą ciężką i trudną, oraz 66 kobiet (66%) i 34 mężczyzn (34%) z astmą aspirynową. W grupie z astmą ciężką i trudną średnia wieku dla kobiet wynosiła 51,3 (SD=14.5) a dla mężczyzn 47,5 (SD=12,7) natomiast w grupie z astmą aspirynową 52.7 (SD=12.3) dla kobiet i 48.8 (SD=13.0) dla mężczyzn.
Wyniki: W obu badanych grupach pacjentów astmatycznych, kobiety stanowiły większość (74% w grupie z astmą ciężką i trudną oraz 66% w grupie z astmą aspirynową) i stwierdzono u nich większe nasilenie zaburzeń lękowych i depresyjnych niż u mężczyzn. Szczególnie silny związek tego rodzaju stwierdzono w grupie z astmą ciężką i trudną. Jest możliwe, że wynik taki wiąże się z częstszym u kobiet przeżywaniem specyficznego urazu psychicznego polegającego na opiece nad ciężko chorą/umierającą osobą. Ten rodzaj urazu psychicznego może mieć wpływ na etiologię zarówno zespołu lęku napadowego jak i depresji. Kobiety są nań bardziej narażone  ze względu na swoją rolę społeczną.
Wnioski: Jest możliwe, że przeżycie specyficznych urazów psychicznych ma wpływ na rozwój, przebieg i ciężkość objawów lękowych i depresyjnych u pacjentów astmatycznych, ze szczególnym uwzględnieniem astmy ciężkiej i trudnej.
Summary
Aim. The author examined psychiatrically a group of 106 patients with difficult asthma and 100 patients with aspirin-induced asthma. The special interest of the study was the careful analysis of the time, context and content of different psychological traumas that the patients from both groups had throughout their lives.
Methods. 106 consecutive adults with confirmed, physician-diagnosed difficult asthma and 100 patients with aspirin-induced asthma underwent psychiatric interview and assessment using M.I.N.I 5.0, Beck Depression Inventory (BDI) and Panic And Agoraphobia Scale (PAS). Psychiatric assessment was performed by an experienced liaison psychiatrist according to ICD-10 and DSM-IV diagnosis. In the difficult asthma group, there were 78 women (74%) and 28 men (26%). The average age was 51.3 (SD=14.5) for women and 47.5 (SD=12.7) for men. In the aspirin induced asthma group, there were 66 women (66%) and 34 men (34%). The average age was 52.7 (SD=12.3) for women and 48.8 (SD=13.0) for men.
Results. In both groups of asthmatic patients women were majority (74% with difficult asthma and 66% with aspirin-induced asthma) with a higher level of anxiety and depressive symptoms than men. It may be due to specific trauma of suffering and/or death of an emotionally close person, which occurred in adulthood. This kind of trauma may have impact on the aetiology of both panic disorder and depression. Women are more exposed to this sort of trauma due to their social role.
Conclusions. It is possible, that psychological trauma affects the development, course and severity of anxiety and depressive symptoms in asthmatic patients. It may play a special role in development of difficult asthma.


Piotr Panczyk
Trudności w uczeniu się nowych pojęć u dzieci z wybranymi zaburzeniami psychicznymi  801–810
Difficulties in learning new ideas in children with specific mental disturbances  801–810
Streszczenie
Cel badań: W poniższym artykule przedstawione są wyniki badania nad uczeniem się pojęć przez dzieci ze specyficznymi zaburzeniami psychicznymi. Na wstępie przypominane są psychologiczne koncepcje dotyczące uczenia się pojęć, jak również związane z problematyką badań koncepcje psychopatologiczne.
Metoda. W dalszej części artykułu są przedstawione poglądy Andrzeja Lewickiego, którego koncepcja abstrakcji (tzn. abstrakcji pozytywnej i abstrakcji negatywnej), stanowi rozwinięcie klasycznych poglądów wywodzących się z tzn. szkoły wurzburskiej.
Wyniki. W artykule przedstawione są wyniki eksperymentu klinicznego, dotyczącego uczenia się pojęć, w którym uczestniczyło 43 młodych, hospitalizowanych pacjentów w jednym ze Szpitali Neuropsychiatrycznych dla Dzieci i Młodzieży na terenie Województwa Mazowieckiego z następującymi rozpoznaniami: zaburzenia zachowania, zaburzenia nerwicowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia organiczne. Rozrzut wiekowy młodych pacjentów był w przedziale od 8 do 16 roku życia. Okazało się, że pod względem ilościowym najlepsze wyniki osiągali młodzi pacjenci z rozpoznaniem zaburzeń nerwicowych, a najgorsze wyniki charakteryzowały pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi.
Wnioski. Uzyskane wyniki ukazały, że porównywane cztery grupy charakteryzowały tendencje do popełniania jakościowo różnych błędów w uczeniu się pojęć podczas eksperymentu klinicznego.
Summary
Aim. Results of research on the learning of ideas by children with specific mental disturbances are presented in the article below. In the introduction, there are some psychological concepts related to the learning of ideas, and psychopathological concepts concerning the subject of research.
Method. In the further part of the article, Andrzej Lewicki's views are presented. His concept of abstraction (i.e. positive and negative abstraction) constitutes a development of classical views deriving from the Wurzburg school.
Results. In the article, there are the results of a clinical experiment with regard to the learning of ideas, with the participation of 43 young, hospitalised patients in one of the Neuropsychiatric Hospitals for Children and Youths in the Mazowieckie Province, with the following diagnoses: behavioural disturbances, neurotic disturbances, psychotic disturbances, organic disorders. The young patients were aged from 8 to 16 years. It turned out that as far as quantity was concerned, the best quantitative results were achieved by young patients with diagnosed neurotic disturbances, and the worst results were characteristic for patients with psychotic disturbances.
Conclusions. The results turned out that the four groups compared had tendencies to make qualitatively different errors while learning new ideas during the clinical experiment.


Renata Modrzejewska, Wanda Badura-Madej
Zmiany generacyjne obrazu siebie wśród polskich adolescentów (kohorty 1987 versus 2001)  811–821
Generation changes of Polish adolescents self-image (cohorts 1987 versus 2001)  811–821
Streszczenie
Cel: Porównanie obrazu siebie adolescentów na przestrzeni ponad piętnastu lat (1987 versus 2001). Analiza dotyczyła zarówno struktury czynnikowej jak i wartości średnich arytmetycznych w poszczególnych skalach reprezentujących wymiary self-image (obrazu siebie).
Metoda: W badaniu wzięło udział 1752 uczniów krakowskich szkół średnich w wieku 16-17 lat, których wyniki uwzględniono w aktualnych obliczeniach. Obraz siebie był mierzony Kwestionariszem Obrazu Siebie (OSIQ) w wersji międzynarodowej. Jako metody statystyczne zastosowano analizy MANOVA, ANOVA i CFA.
Wyniki: Pomiędzy rokiem 1987 i 2001 wśród 17-letnich uczniów nastąpiła poprawa obrazu siebie na korzyść obrazu w roku 2001. Chłopcy opisują siebie lepiej w większości skal. Dziewczęta lepiej w skali wykształcenia i zawodu oraz przystosowania wyższego.
Wnioski: Obraz siebie zmienia się na przestrzeni czasu. Jest to uwarunkowane zmianami makrospołecznymi. Badanie potwierdziło 5-czynnikowy model kwestionariusza obrazu siebie oraz jego międzygeneracyjną i międzykulturową stabilność.
Summary
Aim. To compare the self-image of adolescents over fifteen years in Poland (1987 versus 2001).
Methods. Participants were 1752 school students aged 16 to 17 years randomly selected from high school in Kraków (university town). Self-image was measured by the Offer Self-Image Questionnaire. MANOVA, ANOVAs and CFA were applied as statistical methods.
Results. Between 1987 and 2001 self-image changes toward a more positive self perceptions in 2001. Boys described themselves better on most scales. Girls score better on vocational and educational goals and superior adjustment.
Conclusions. Self-image changes over time. It is influenced by macrosocial conditions. The research confirms the 5-factor model of self-image structure of the questionnaire and its inter-generational and inter-cultural stability.


Maria Załuska, Anna Serafin, Katarzyna Wójcicka, Anna Salwa, Michał Kuroń, Anna Kossowska-Lubowiecka, Magda Tymińska
Modelowy Ośrodek Rehabilitacji Socjopsychiatrycznej dla młodzieży – MORS – program i badania ewaluacyjne  823–834
MORS – the Stationary Model Centre of Sociopsychiatric Rehabilitation for youths – the program and evaluation  823–834
Streszczenie
Wstęp: do następstw psychospołecznych zaburzeń psychotycznych u młodzieży należą zaniedbania edukacyjne, pogorszenie relacji rówieśniczych i trudności w osiągnięciu samodzielności życiowej. Wychodząc naprzeciw potrzebom tej grupy młodzieży utworzono Stacjonarny Międzyresortowy Ośrodek Rehabilitacji Socjopsychiatrycznej MORS.
Cel: Zaprezentowanie programu i oceny efektów rehabilitacji w MORS.
Metoda: Ocenę przeprowadzono u 18 z 26 osób przyjętych w latach 2006 – 2008 do programu MORS. Posłużono się ustrukturowanym wywiadem od personelu, ankietą dla młodzieży i skalami: poczucia koherencji (SOC -29) i satysfakcji życiowej (KIDScreen 52).
Wyniki: zwracała uwagę duża liczba młodzieży z rodzin niepełnych i rodzin obciążonych problemami zdrowia psychicznego. Najlepsze efekty uzyskano w zakresie wyrównywania zaniedbań edukacyjnych, poprawy umiejętności życiowych i społecznych młodzieży, natomiast samoocena zdrowia i satysfakcji życiowej młodzieży kończącej pobyt w MORS była niższa niż w populacji ogólnej.
Wnioski: retrospektywna ocena wskazuje że wdrożony w MORS stacjonarny program rehabilitacji psychospołecznej przynosi wymierne efekty u młodzieży z zaburzeniami psychotycznymi i trudnościami w funkcjonowaniu. Warto rozwijać go dalej i przeprowadzić jego ocenę prospektywną. Istnieje potrzeba wsparcia i dalszej rehabilitacji w środowisku miejsca zamieszkania młodzieży po zakończeniu rehabilitacji w ośrodku stacjonarnym.
Summary
Introduction. The psychosocial consequences of psychosis in the youth are educational negligence’s, poor peer relations and difficulties in achieving life independency. MORS – the Stationary Model Centre of Sociopsychiatric Rehabilitation was created for overcoming these problems.
Aim. To present the programme of rehabilitation and its effects in MORS.
Method. The evaluation was performed in 18 of the 26 young persons being admitted to MORS in the years 2006-2008. Structured Questionnaires of past history for the staff and clients, the SOC-29 and KIDscreen -52 scales were used.
Results. A significant number of young people from incomplete families, and/or families burdened with parental mental health problems was noticeable. The best effects were achieved in compensating for educational negligence's, and improving the social and life skills. The self estimation of health and life satisfaction was lower in the youth clients on discharge from MORS than in the general population.
Conclusions. According to retrospective evaluation, the stationary programme of psychosocial rehabilitation in MORS seems to be effective in youths with psychotic disorders and difficulties in social functioning. Further development, and prospective evaluation of that programme would be valuable. Social support in local communities for the youth being discharged from MORS is needed.


Tomasz Zyss, Andrzej Krawczyk, Andrzej Zięba, Dominika Dudek, Robert T. Hese, Paweł Drzymała, Sławomir Wiak, Bartosz Sawicki, Jacek Starzyński, Robert Szmurło, Stanisław Wincenciak
Komputerowe modelowanie zabiegów elektrowstrząsowych i przezczaszkowej stymulacji magnetycznej – wyjaśnienie słabej skuteczności metody magnetycznej  835–851
Computer modelling of electroconvulsive treatment and transcranial magnetic stimulation – an explanation of poor efficacy of the magnetic method  835–851
Streszczenie
Przy pomocy technik informatycznych możliwe jest symulowanie rozmaitych procesów fizjologicznych w wirtualnych modelach struktur biologicznych. Dzięki stworzonemu realistycznemu modelowi głowy człowieka przeprowadzono badania porównawcze nad zjawiskami fizykalnymi towarzyszącymi zabiegom elektrowstrząsowym EW i przezczaszkowej stymulacji magnetycznej TMS - dwóm metodom o potwierdzonej (EW) lub przypuszczalnej (TMS) skuteczności przeciwdepresyjnej.
Obecne badania są kontynuacją wcześniejszych przeprowadzonym w prostym sferycznym modelu głowy.
Badania potwierdziły, iż stymulacja magnetyczna TMS generuje przepływ w mózgu znacznie słabszego prądu niż ma to miejsce w trakcie zabiegów EW. Aplikowanie tak słabego pobudzenia „na ślepo”, tj. na okolicę mózgu, która nie musi być metabolicznie zaburzona u tego pacjenta - nie może wywołać efektu przeciwdepresyjnego.
Wyniki badań wyjaśniają nie tylko bezpieczeństwo metody magnetycznej, co słabą skuteczność tej metody.
Autorzy proponują metody poprawy efektywności stymulacji magnetycznej TMS.
Summary
With help of informatics technology it is possible to simulate various physiological processes in virtual models of biological structures. In a created realistic model of the human head we made some comparative investigations over physical phenomena accompanying the electroconvulsive treatment ECT and transcranial magnetic stimulation TMS - two methods with confirmed (ECT) or presumable (TMS) antidepressant efficacy.
The present investigations are a continuation of the earlier conducted study in the simple spherical model of the head.
Investigations confirmed, that magnetic stimulation TMS generates a considerably weaker current flow in the brain than it is present in electroconvulsive technique. Applying of such weak stimulation in modus „at haphazard”, i.e. on the brain area which does not need to be metabolically disturbed in this patient - cannot cause an antidepressant effect at all. The results of the investigations explain not only the safety of the magnetic method, but the weak effectiveness of this method. The authors propose some methods for improvement of TMS efficacy.


Tomasz Zyss
Nowe techniki stymulacji elektrycznej i magnetycznej w terapii depresji – porównanie z elektrowstrząsami i farmakoterapią  853–869
New techniques of electrical and magnetic stimulation in treatment of depression – comparison with electroconvulsive treatment and pharmacotherapy  853–869
Streszczenie
Poszukiwania nowych środków terapeutycznych stosowanych w zaburzeniach psychicznych, zwłaszcza w depresjach – dotyczą nie tylko farmakoterapii, lecz także metod fizykalnych. Zabiegi elektrowstrząsowe są uznaną i skuteczną metodą uzyskiwania efektów przeciwdepresyjnych na drodze elektrycznej stymulacji głowy z wyzwoleniem czynności napadowej. W minionych dwóch dekadach pojawiło się kilka nowych technik wykorzystujących stymulację elektryczną lub magnetyczną, które poddano badaniom pod kątem ich terapeutycznego działania przeciwdepresyjnego. Do technik tych zalicza się przezczaszkową stymulację magnetyczną TMS, stymulację nerwu błędnego VNS, wstrząsy magnetyczne MSC/MCT, głęboką stymulacje mózgu DBS oraz przezczaszkową stymulacji stałoprądową tDCS. Praca omawia wymienione techniki i dokonuje krytycznego porównania – w zakresie szeregu kryteriów – z terapią elektrowstrząsową oraz farmakoterapią.
Summary
Search for new therapeutic methods applied in psychiatric disorders, especially in depression – concern not only pharmacotherapy, but also physical techniques. Electroconvulsive treatment is a recognised and effective method for receiving of antidepressant effects by means of electric head stimulation with eliciting of seizures. During two past decades, a few new techniques using the electrical or magnetic stimulation were tested with respect to their therapeutic antidepressant activity. The trancranial magnetic stimulation TMS, vagus nerve stimulation VNS, magnetic seizure therapy / magnetoconvulsive therapy MST/MCT, deep brain stimulation DBS, and trancranial direct current stimulation tDCS are involved among these techniques. The paper discusses those above mentioned techniques and it makes a critical comparison – in relation to several criteria – with the electroconvulsive treatment and pharmacotherapy.


Sławomir Murawiec, Anna Mosiołek
Neuropsychologiczna poznawcza hipoteza działania leków przeciwdepresyjnych – przegląd piśmiennictwa  871–880
Neuropsychological cognitive hypothesis of antidepressant drug action – literature review  871–880
Streszczenie
Depresja jest stanem charakteryzującym się objawami psychobiologicznymi określonymi klasyfikacjami międzynarodowymi. Jednak osoby na nią cierpiące mają również oprócz tzw. objawów podstawowych czy dodatkowych, określone schematy emocjonalno - poznawcze takie jak np. większa tendencję do odnoszenia do siebie informacji o negatywnym charakterze, interpretowanie bodźców, takich jak ekspresja emocjonalna twarzy, jako bardziej negatywnych lub mniej pozytywnych niż czynią to zdrowe osoby. Podawanie leku p/depresyjnego może według niektórych autorów, zmieniać 'automatyczny' sposób przetwarzania bodźców i informacji o negatywnym wydźwięku. Zakładają oni dwu-fazowe oddziaływanie leku, przy czym faza pierwsza dokonuje się w oparciu o bezpośredni efekt działania leku, natomiast druga wymaga zdobycia pewnej ilości pozytywnych doświadczeń i wzmocnień. Prawdopodobnie pod wpływem działania leków przeciwdepresyjnych ulegają modyfikacji obwody neuronalne odpowiadające za przetwarzanie bodźców o wydźwięku emocjonalnym i wzrokowym. Hipoteza Harmer i wsp. dotycząca odroczenia w czasie działania leków przeciwdepresyjnych zakłada, że odroczenie to nie wynika z opóźnienia procesów neurobiologicznych, ale jest wynikiem odstępu pomiędzy bezpośrednim wpływem na przetwarzanie informacji o charakterze emocjonalnym, a następującym później i w sposób pośredni wpływem na nastrój. Działanie leków podąża więc drogą od automatycznych procesów mózgowych do procesów odbywających się na poziomie świadomym, natomiast działanie terapii poznawczych na procesy przetwarzania informacji o znaczeniu emocjonalnym 'od drugiej strony' (up-down), poprzez efekty dotyczące świadomej oceny sygnałów i doświadczeń.
Summary
Depression is a state characterised by the psychobiological symptoms included in the international classifications. People suffering from depression, apart from the primary and auxiliary symptoms of this disorder, have specific emotional-cognitive schemas. They tend to interpret a neutral sign as a negative one more often. According to some researchers, using antidepressants can change an “automatic” way of interpretation of a negative information. These authors describe two stages of an antidepressant drug effect. The first phase depends on a direct drug effect. The second one requires some positive experiences and reinforcements. The later activity of antidepressant drugs is an effect of an interval between a direct influence on emotional data processing and a later indirect influence on a mood. The drug activity follows a way from the automatic to conscious brain processes. The cognitive treatment influence „up down” on the emotional data processing through the effects connected with conscious evaluation of the signs and experiences.


Daria Ochędzan, Marek Jarema
Uwagi o praktycznym zastosowaniu ziprasidonu w schizofrenii  881–893
Practical aspects of the use of ziprasidone in schizophrenia  881–893
Streszczenie
Ziprasidon jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym posiadającym wysokie powinowactwo do receptorów D2, 5HT2A, 5HT2C, 5HT1A, 5HT1B/1D. Lek jest dostępny w postaci doustnej i domięśniowej. Postać domięśniowa jest alternatywą u pacjentów z nasilonymi objawami psychotycznymi i pobudzeniem u których niemożliwa jest podaż leku doustnie. Jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, absorpcja wzrasta po podaniu leku w trakcie posiłku.  Ma zastosowanie w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych i mieszanych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej w dawkach 40-80 mg 2 razy dziennie. Postać domięśniowa maksymalnie 40 mg/dobę do 3 kolejnych dni.
Ziprasidon ma podobną do olanzapiny skuteczność wobec objawów pozytywnych i negatywnych. Ziprasidon i.m wykazał większą skuteczność w porównaniu z haloperidolem wobec objawów psychotycznych i mniejszą częstość występowania niepożądanych objawów w tym EPS. Ziprasidon jest lekiem dobrze tolerowanym. Do najczęściej występujących objawów niepożądanych należą senność, nudności, dyspepsja.
Leczeniu ziprasidonem towarzyszy niskie ryzyko wywoływania niepożądanych objawów metabolicznych. U niektórych chorych leczonych ziprasidonem notowano wydłużenie odstępu QTc.
Summary
5HT1B/1D receptors. It is available in both oral and intramuscular forms. It is well absorbed from the digestive tract and its absorption increases after the meal. Ziprasidone is used for the treatment of schizophrenia and bipolar manic states in doses 40-80 mg administered twice a day. The i.m. form should be given 40mg/day only during three days. Ziprasidone shows similar an efficacy toward the positive symptoms as olanzapine. The i.m. form of ziprasidone showed better efficacy toward psychotic symptoms and lower risk for extrapyramidal symptoms than haloperidol. It is well tolerated. The most frequent side-effects are somnolence, nausea, and dyspepsia. The risk for metabolic side-effects was low. In some patients treated with ziprasidone, the prolongation of the QTc was noted.


Marta Rorat, Ernest Kuchar, Leszek Szenborn, Krzysztof Małyszczak
Narastający lęk przed boreliozą i jego przyczyny  895–904
Growing boreliosis anxiety and its reasons  895–904
Streszczenie
W początkach XXI wieku ważnym źródłem informacji stał się Internet. Medycyna i zdrowie są wiodącymi tematami wielu portali i for dyskusyjnych. Autorzy artykułu zajęli się w sposób systematyczny zagadnieniem boreliozy na polskich forach internetowych.
Po przeszukaniu Internetu odnaleziono 77 for internetowych z wątkami boreliozy. Ustalono, że największe (ok. 700 wątków) i najczęściej cytowane (26/77 tj. 34% for zawierało odnośniki) jest forum „Borelioza” na stronie Gazeta.pl (http://forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=26140) prowadzone przez Stowarzyszenie Chorych na Boreliozę. Stowarzyszenie szerzy poglądy Amerykańskiego Towarzystwa Boreliozy i Chorób Pokrewnych (ILADS), które przedstawia boreliozę jako przewlekłą, nieuleczalną chorobę i propaguje zalecenia diagnostyczne i lecznicze sprzeczne z rekomendacjami uznanych towarzystw naukowych. Osoby szukające informacji o boreliozie z dużym prawdopodobieństwem natrafiają na strony odsyłające do forum stowarzyszenia, gdzie zapoznają się z błędnymi przekonaniami szerzonymi przez ILADS. Członkowie Stowarzyszenia indukują się wzajemnie hipochondrycznymi fantazjami związanymi z chorobą, które czasami przekraczają granicę urojeń. Stowarzyszenie propaguje błędne przekonania na temat wewnętrznego „prześladowcy” – boreliozy, oraz chroniących go nieczułych i niekompetentnych lekarzy, proponując jednocześnie zjednoczenie się we wspólnej obronie. Takie działanie jest zachętą dla osób o skłonnościach do somatyzacji do podejmowania działań szkodliwych dla ich zdrowia. Prowadzi także do nieracjonalnych zachowań społecznych, które można określić mianem udzielonej hipochondrii.
Wnioski: Internet stał się środkiem szerzenia wielu błędnych informacji na temat boreliozy, co stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia a nawet życia pacjentów. Udzielając porady pacjentowi wiążącemu występowanie przewlekłych objawów z boreliozą, należy pamiętać o możliwości indukowanej fobii, hipochondrii, czy propagowanej nieufności do lekarzy i poświęcić pacjentom więcej uwagi.
Summary
At the beginning of the XXIst century the Internet became one of the most important sources of information. Medicine and health are the main topics of discussion on numerous forums and portals. Authors of the following article took the trouble to investigate Polish forums concerning Lyme disease. A typical Googlesearch of the Polish Internet reveals 77 forums with boreliosis threads. The largest (ca. 700 threads) and mostly quoted (26/77, which states for 34% all forums contained references to it) of all the forums is entitled ‘borelioza’ and it is hosted by Gazeta.pl (http://forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=26140). It was founded and it is still run by the Boreliosis Patients Association. The Association disseminates ideas of ILADS, which presents boreliosis as a chronic, serious disease and also supports diagnostic and treating recommendations, contradictory to the standards of renowned medical authorities. People searching the Internet for the information on boreliosis are very likely to come across the webpages referring to the forum of the Association. As a result they might encounter faulty recommendations of ILADS. Members of the Association induce one another with hypochondriac fantasies of a disease, sometimes exceeding the limits of a delusion. The Association promotes faulty convictions about the internal “enemy” – boreliosis, incompetent and unfeeling doctors protecting it, and propose to unite in common defence. Such actions are a perfect encouragement for all somatization prone patients to undertake activities destructive to their health. It also leads to irrational social behaviour, which can be described as an induced hypochondria. Conclusion: The Internet has become a source of many unreliable information on boreliosis, which may potentially impose a serious threat to patients’ health. While counselling the patients who affiliate their chronic symptoms with boreliosis, do not forget the possibility of induced anxiety disorder, hypochondria, or a propagated distrust to the doctors and pay more attention to the patients.


Monika Talarowska, Dominika Berent, Agata Orzechowska, Krzysztof Zboralski, Piotr Gałecki
Skala MoCA w diagnostyce zespołu amnestycznego – opis przypadku  905–913
The MoCA scale in diagnosis of the amnestic syndrome – case report  905–913
Streszczenie
Cel pracy. Do podstawowych objawów zespołu amnestycznego zalicza się: zaburzenia pamięci krótkotrwałej (bezpośredniej) i długotrwałej, znaczne ograniczenie uczenia się nowego materiału, amnezję następczą i wsteczną, zaburzenia orientacji w czasie oraz konfabulacje. Celem pracy jest charakterystyka mało znanego w Polsce narzędzia do oceny funkcji poznawczych, jakim jest skala MoCA oraz wykazanie trafności diagnostycznej tej skali u pacjenta z zespołem amnestycznym.
Metoda. W ocenie funkcji poznawczych pacjenta z zespołem amnestycznym zastosowano Montrealską skalę oceny funkcji poznawczych (Montreal Assessment Cognitive, MoCA).
Wyniki. Badany prawidłowo wykonał zadania oceniające sprawność koordynacji wzrokowo-ruchowej, zdolności językowe (nazywanie, powtarzanie zdań) oraz efektywność pamięci bezpośredniej. Trudności w wykonaniu pozostałych testów wskazują na znaczne obniżenie zdolności uczenia się, sprawności pamięci długotrwałej (w tym rozpoznawania), myślenia abstrakcyjnego oraz orientacji w miejscu i w czasie. W analizowanym przypadku widoczne jest również znaczne osłabienie efektywności pamięci operacyjnej i funkcji wykonawczych.
Wnioski. Montrealska skala oceny funkcji poznawczych może być przydatna w ocenie funkcjonowania poznawczego pacjentów z zespołem amnestycznym.
Summary
Aim. Among main symptoms of the amnestic syndrome we can distinguish: short-term and long-term memory deterioration, deficiency of the effectiveness of learning, the anterograde amnesia and the retrograde amnesia, lack of the orientation in the place and in the time and confabulations. The aim of the study is to introduce the unknown tool of cognitive assessment named Montreal Assessment Cognitive (MoCA). The authors want to indicate the diagnostic accuracy of the scale in the examination of the amnestic patient.
Method. In the neuropsychological examination of the amnestic patient, the Montreal Cognitive Assessment scale was used.
Results. The patient correctly performed the tasks which estimated effectiveness of the visual-motor coordination, language abilities (naming, repeating of the sentences) and effectiveness of the short-term memory. Difficulties in the remaining tasks indicate at deficiency of the effectiveness of the learning ability, long-term memory (recognition), abstractive thinking and the orientation in the place and time. Deterioration of the working memory and executive functions is also noticeable.
Conclusions. Montreal Cognitive Assessment scale is a useful tool for the evaluation of the cognitive functions among amnestic patients.


Omówienia

 

ISSN 0033-2674 (PRINT)

ISSN 2391-5854 (ONLINE)


Inne strony PTP:
Other PTP websites:

www.psychiatria.org.pl
www.psychiatriapsychoterapia.pl

www.archivespp.pl
www.psychoterapiaptp.pl

Psychiatria Polska
INDEXED IN:
Thomson Reuters Master List
Science Citation Index Expanded
Journal Citation Reports
(Impact Factor 0,884)

Medline/Index Medicus
MNiSW (15 pkt)
Scopus/SCImago
EMBASE/Excerpta Medica
PsycINFO, EBSCO, DOAJ
Index Copernicus (18.59)
Erih Plus, Cochrane Library
CrossRef/DOI

Psychiatria Polska
is an open access journal


We recommend:
Pharmacological Reports



+48  518-330-994
kontakt z Biurem KRW PTP